اما پژوهشگران دانشگاه فناوری سیدنی (UTS) در روزهای اخیر این باور را تغییر دادند .
⚠️ چالش اصلی: دیوار نامرئی جو اتمسفر زمین مانند یک لنز کدر و متلاطم عمل میکند. وقتی فوتونهای حامل اطلاعات کوانتومی از زمین به سمت فضا شلیک میشوند، برخورد با لایههای هوا باعث رخ دادن عوامل زیر میشود:
– پراکندگی شدید سیگنال
– از بین رفتن درهمتنیدگی (Entanglement)
– افت کیفیت اطلاعات پیش از رسیدن به ماهواره
به همین دلیل، طرحهای قبلی مجبور بودند ماهوارههای بسیار پیچیده و گرانقیمت بسازند که خودشان تولیدکننده سیگنال باشند و آن را به زمین ارسال کنند.
🛠 راهکار: اپتیک تطبیقی هوشمند (Adaptive Optics)
در این دستاورد جدید، از فناوری پیشرفته اپتیک تطبیقی استفاده شده است؛ فناوریای که پیشتر در تلسکوپهای عظیم نجومی بهکار میرفت .
این سیستم به شکل زیر عمل میکند:
۱. یک لیزر راهنما تلاطم جو را بهصورت لحظهای اندازهگیری میکند.
۲. آینههای تغییرشکلدهنده روی زمین، اعوجاج نوری را دقیقاً معکوس میکنند.
۳. سیگنال کوانتومی «تصحیحشده» به فضا ارسال میشود و سالم به گیرنده ماهوارهای میرسد.
💡 مزیت کلیدی معماری
– کاهش هزینه
– افزایش قدرت این تغییر جهت
این تغییر جهت (ارسال از زمین به فضا) مزایای راهبردی مهمی دارد:
🛰 سادگی ماهوارهها
دیگر نیازی نیست ماهوارهها کامپیوترهای کوانتومی پرنده باشند؛ آنها فقط نقش گیرنده یا آینه را دارند.
🖥 قدرت پردازش زمینی
تجهیزات پیچیده تولید لیزر و پردازش کوانتومی روی زمین باقی میمانند؛
جایی که محدودیت وزن، انرژی و تعمیر وجود ندارد.
💸 کاهش چشمگیر هزینهها
ماهوارههای سبکتر = پرتاب ارزانتر = شبکه جهانی مقرونبهصرفهتر.
✅ نتیجه عملی پژوهش
این تحقیق نشان میدهد که:
– برقراری ارتباط کوانتومی امن (QKD) با ماهوارههای مدار پایین زمین (LEO) کاملاً ممکن است.
– اتصال قارهها بدون نیاز به فیبر نوری زیردریایی امکانپذیر میشود.
– رمزنگاری عملاً غیرقابل نفوذ برای دادههای حساس فراهم خواهد شد.
– شبکه در شرایط جوی مختلف پایداری بالاتری دارد.
این پیشرفت نشان میدهد که اینترنت کوانتومی دیگر نیازمند تجهیزات فضایی علمی–تخیلی نیست.
با انتقال پیچیدگی از فضا به زمین، بشر یک گام بزرگ به سمت تجاریسازی و عمومیسازی ارتباطات کوانتومی امن برداشته است.
🔗لینک به منبع
